” ਰੱਖੜੀ ਦੀ ਅਸਲੀ ਹੱਕਦਾਰ “

    (ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ)   ਰਾਣੀ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜੂਡੋ ਕਰਾਟੇ ਦੀ ਕੋਚ ਸੀ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਕਾਲਜ ਪੜ੍ਹਦੇ ਭਰਾ ਸੁਰਿੰਦਰ ਨੂੰ ਰੱਖੜੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਭੈਣ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨਾਲ਼ ਬਾਜ਼ਾਰ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਕਰਨ ਗਏ । ਰਾਣੀ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੀ ਸਹੇਲੀ ਕੋਲ ਰੁਕੀ ਤਾਂ ਮਾਂ ਧੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੋ ਮੁੰਡੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਨਾਲ਼ ਝਗੜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੱਲ ਹੱਥੋ ਪਾਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ । ਪਹਿਲਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ, ਫਿਰ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ – ਲੇਕਿਨ ਉਹ ਤਾਂ ਲੜਨ ਮਰਨ ‘ਤੇ ਉਤਾਰੂ ਜਾਪਦੇ ਸਨ । ਆਖ਼ਿਰ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੂਡੋ ਕਰਾਟੇ ਵਾਲ਼ੇ ਜੌਹਰ ਵਿਖਾਉਂਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ , ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਖੱਬੀ ਖਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਣ ਲਈ ਰਾਹ ਨਾ ਲੱਭਿਆ । ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਰੱਖੜੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ।” ਮੰਮੀ ਭਲਾਂ ਇਹ ਰੱਖੜੀ ਕਿਉਂ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ” ਸੁਰਿੰਦਰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ” ਬੇਟਾ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਭੈਣ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸਲਾਮਤੀ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭਰਾ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ  ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ” ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ । ” ਮੰਮੀ ਜੀ, ਫੇਰ ਤਾਂ ਇਸ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਰੱਖੜੀ ਬੰਨ੍ਹਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨੇ ਤਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਵਚਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਅਮਲੀ ਰੂਪ ‘ਚ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ।” ਸੁਰਿੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਭੈਣ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।