ਡਾ ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੁਮਾਰ ਕੰਬੋਜ
ਲੁਧਿਆਣਾ।
(ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ) ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਉਸ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, NET/SET ਪਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, PhD ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਭਰਤੀਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਦਲੇ ਜਾਣ, ਅਦਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਸ ਲਟਕਦੇ ਰਹਿਣ, ਅਤੇ ਯੋਗ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਦਾ ਮਸਲਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਇਹ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਦਾ ਸਵਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਰਿਆਣਾ, ਕਈ ਨੌਜਵਾਨ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਭਰੀਆਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਹਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਨਵੇਂ ਨਿਯਮ, ਨਵੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਹੀ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਭਰਤੀਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਉਮਰ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਘਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੇਠਾਂ ਦਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਅੰਦਰੋਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਇਨਸਾਫ਼ ਨਾ ਮਿਲੇ। ਅੱਜ ਦਾ ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਨੌਜਵਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਉਹ ਨਿਆਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਰਤੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇ, ਨਿਯਮ ਸਥਿਰ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਕਾਗਜ਼ੀ ਬਦਲਾਵਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ।ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮਾਜ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਲੋਕ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪੈਣ। ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਨ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਰਕਾਰੀ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਹੀਂ, ਸਮਾਜਿਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵੀ ਹੈ।ਅੱਜ ਲੋੜ ਹੈ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਜਿੱਥੇ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਯੋਗਤਾ ਦੀ ਕਦਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਇਹ ਨਾ ਕਹਿਣਾ ਪਵੇ ਕਿ “ਅਸੀਂ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਮੌਕਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।”
‘ਸਮਾਜਵੀਕਲੀ’ ਐਪਡਾਊਨਲੋਡਕਰਨਲਈਹੇਠਦਿਤਾਲਿੰਕਕਲਿੱਕਕਰੋ
https://play.google.com/store/apps/details?id=in.yourhost.samajweekly
