(ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ) ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਧਾਰਮਿਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਤੇ ਆਤਮ ਮੰਥਨ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਤਮ ਮੰਥਨ, ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ , ਦਇਆ ਅਤੇ ਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਭੌਤਿਕ ਮੌਜੂਦਗੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਜੋਕਾ ਸੰਸਾਰ ਜੋ ਵੱਧਦੇ ਤਣਾਅ, ਉਪਭੋਗਤਾ ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਡਿਜ਼ੀਟਲ ਵਿਘਟਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਇੱਕ ਥੇਰੇਪੀ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਕੇ ਉਭਰਦੀ ਹੈ—ਇੱਕ ਪੁਲ ਜੋ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨਕ ਮਨ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।
ਆਧੁਨਿਕ ਨਿਊਰੋਸਾਇੰਸ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਇਆ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਖੋਜਣ ਵਾਲੇ ਵਿਉਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਫੰਕਸ਼ਨਲ ਐਫ਼ਐਮਆਰਆਈ (fMRI) ਅਧਿਐਨ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਦੇ ਪ੍ਰੀਫ੍ਰੰਟਲ ਕਾਰਟੈਕਸ ਅਤੇ ਐਨਟੀਰੀਅਰ ਸਿੰਗੂਲਟ ਗਾਇਰਸ ਵਿੱਚ ਵਧੀਕ ਗਤੀਵਿਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਖੇਤਰ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹਨ।
ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਈ ਇਕ ਉਤਸ਼ਾਹਕ
ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਤੋਂ ਉੱਪਜਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਆਪਣੇ ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦਾ ਯਕੀਨ ਹੈ। ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਇਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ:
ਆਤਮ-ਅਹਿਸਾਸ:
ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੀਮਤ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਵੱਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਾਹਰੀ ਭੌਤਿਕ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅਸਲੀ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਕਮੀ:
ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਅਧਿਐਨਾਂ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਅਧਿਆਤਮਕ ਅਭਿਆਸ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੋਰਟਿਸੋਲ ਦੇ ਪੱਧਰਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਣਾਅ ਘੱਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਧਦੀ ਹੈ।
ਸੰਜੀਵਨੀ ਸਥਿਰਤਾ:
ਆਤਮਿਕ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਫਲਤਾ ਦੇ ਡਰ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਵੱਧ ਸਥਿਰਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਉੱਪਜਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਮਾਜਿਕ ਤੁਲਨਾ ਤੋਂ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਇਕ ਖੋਖਲੇ ਦਾਅਵੇ ਤੋਂ ਇਕ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਥਾਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਿਕਾਸ
ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸੋਚਣ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਵਿਉਹਾਰਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੜੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ, ਧੀਰਜ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਤੱਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਬੁੱਧੀ (Emotional Intelligence):
ਰੌਜ਼ਾਨਾ ਆਤਮਿਕ ਲਗਾਵ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਬੁੱਧੀ (EQ) ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਅੰਤਰਵਿਅਕਤੀ ਸੰਬੰਧ ਅਤੇ ਆਪ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਊਰੋਪਲਾਸਟਿਸਿਟੀ (Neuroplasticity):
ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਿਊਰਲ ਪਾਥਵੇਜ਼ ਬਦਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸੋਚ ਅਤੇ ਦਇਆਸ਼ੀਲ ਵਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਲਈ ਅਹਿਮ ਗੁਣ ਹਨ।
ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤੀ(Purpose Orientation):
ਅਧਿਆਤਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਅਕਸਰ ਉੱਚਾ ਆਤਮਕ ਸੁੱਖ (existential well-being) ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਭ੍ਰਮਣ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੁਚੇਤ ਵਿਕਾਸ ਹੈ ਜੋ ਆਪ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਪੰਜ ਵਿਕਾਰ
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਲਗਾਤਾਰ ਪੰਜ ਸਰੀਰਕ ਵਿਕਾਰਾਂ—ਕਾਮ (Lust), ਕ੍ਰੋਧ (Anger), ਲੋਭ (Greed), ਮੋਹ (Attachment) ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ (Ego)—ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸਮਝ ਵਿਉਹਾਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਮ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਸੋਚ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਦਿਆਲੂਤਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੁਆਰਾ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਲੋਭ ਘੱਟਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਆਤਮਿਕ ਦਰਸ਼ਨ ਧਨ ਤੋਂ ਯੋਗਦਾਨ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਮੋੜਦਾ ਹੈ।
ਮੋਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਿਕ ਸੰਤੁਲਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਹੰਕਾਰ ਤਦੋਂ ਘੱਟਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਨਿਊਰੋਸਾਇਕੋਲੋਜੀਕਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਆਤਮਿਕ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਐਮੀਗਡਾਲਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ (ਡਰ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕੇਂਦਰ) ਨੂੰ ਘੱਟਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਨਸੂਲਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਫ੍ਰੰਟਲ ਕਾਰਟੈਕਸ ਵਿੱਚ ਗਤੀਵਿਧੀ ਵੱਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਇਆ ਅਤੇ ਤਰਕਾਤਮਕ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ‘ਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਿਕ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ
ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਦਾ ਸਮੱਰਥਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਾਲਕੀ ਸੰਸਾਰ ਆਤਮਿਕਤਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਦੇ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਖੰਭ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਸਬੂਤ:
ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਧਿਐਨਾਂ ਨੇ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਚਿੰਤਾ,ਡਰ,ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ, ਐਂਜ਼ਾਇਟੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਨੀਕ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਦੀ ਦਰ ਨੂੰ ਵੱਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਊਰੋਕੈਮੀਕਲ ਸੰਬੰਧ:
ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪਾਠ ਪੂਜਾ ਸੇਰੋਟੋਨਿਨ ਅਤੇ ਡੋਪਾਮਾਈਨ ਦੇ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੰਤੋਸ਼ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਬਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਐਂਟੀਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ੈਂਟ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਿਕ ਤੱਤ:
ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੇਸ-ਆਧਾਰਿਤ ਕੋਗਨੀਟਿਵ ਥੈਰੇਪੀ (MBCT) ਅਤੇ ਐਕਸੈਪਟੈਂਸ-ਕਮੇਟਮੈਂਟ ਥੈਰੇਪੀ (ACT) ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਕਰਾਤਮਕ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਗਿਆਨਕ-ਆਤਮਿਕ ਸੰਯੋਜਨ
ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਇਹ ਹਾਈਪੋਥੈਲਾਮਿਕ-ਪੀਟੀਟਿਟਰੀ-ਐਡ੍ਰਿਨਲ (HPA) ਧੁਰੇ ਨੂੰ ਮੋਡੂਲੇਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਬਾਅ ਦੇ ਹੋਰਮੋਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਊਰੋਪਲਾਸਟਿਸਿਟੀ ਨੂੰ ਵੱਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੱਖਣ ਅਤੇ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਦਾ ਨੈਤਿਕ ਕੇਂਦਰ ਸਮਾਜਕ ਸਹਿਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲੇਪਣ ਅਤੇ ਤਣਾਓ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਉਹ ਕਾਰਕ ਹਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਜਨ ਸਿਹਤ ਦੇ ਚਿੰਤਾਂ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਹਤ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਿਕ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਚੰਗੀ ਦਿਲ-ਗਤੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਮਿਊਨ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਮਨੋਸਮਾਟਿਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਘੱਟ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ।
ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਥੇਰੇਪੀ ਤਾਕਤ
ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਕੋਈ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਬਲਕਿ ਸਮੁੱਚੇ ਸੁੱਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਵਿਗਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥਿਤ ਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਇਹ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕਤਾ ਦੇ ਨਾਸਮਝੀ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਨੈਤਿਕ ਦਿਸ਼ਾ-ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸਥਿਰਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸੁਰਿੰਦਰਪਾਲ ਸਿੰਘ
ਵਿਗਿਆਨ ਅਧਿਆਪਕ
ਸ੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਪੰਜਾਬ।
ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ’ ਐਪ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰਨ ਲਈ ਹੇਠ ਦਿਤਾ ਲਿੰਕ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ
https://play.google.com/store/apps/details?id=in.yourhost.samaj
