(ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ) (ਚਰਨਜੀਤ ਸੱਲ੍ਹਾਂ ) – ਭੈਣ ਕੁਮਾਰੀ ਮਾਇਆਵਤੀ ਜੀ ਅਤੇ ਬਹੁਜਨ ਸਮਾਜ ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਹਾਲੀਆ ਬਿਆਨਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਬੀ.ਐਸ.ਪੀ. ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਲੈਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਰਾਹੁਲ ਗਾਂਧੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ — “ਮਾਇਆਵਤੀ ਜੀ ਫ਼ੋਨ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੇ
ਰਾਜਾ ਭਈਆ ਖੁਲਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ — “ਸਾਨੂੰ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਰਾਜਨਾਥ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।”
ਬ੍ਰਜਭੂਸ਼ਣ ਸ਼ਰਣ ਸਿੰਘ ਤੱਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ — “ਮੈਂ ਕਸਮ ਖਾਈ ਸੀ, ਪਰ ਬਹਿਨ ਜੀ ਨੇ 60 ਦਿਨ ਦਾ ਕੰਮ 3 ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।”
ਅਖਿਲੇਸ਼ ਯਾਦਵ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ — “ਕੁਝ ਫ਼ੈਸਲੇ ਜੋ ਮਾਇਆਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਲਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਸੀ।”
ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ — “ਮਾਇਆਵਤੀ ਜੀ ’ਤੇ ਮੈਂ ਬਾਰੀਕੀ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਕ ਗੰਭੀਰ ਨੇਤਾ ਹਨ।”
ਸੋਚੋ, ਇਕ ਐਸੀ ਪਾਰਟੀ ਜਿਸਨੂੰ ਰਾਜਨੀਤਕ ਪੰਡਿਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ “ਜ਼ੀਰੋ” ਕਹਿ ਕੇ ਖਾਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਪਾਰਟੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੇਤਰੀ ਦੀ ਚਰਚਾ ਸੱਤਾ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ’ਤੇ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਜਨ ਅੰਦੋਲਨ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੀ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੀ.ਐਸ.ਪੀ. ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਅੰਕਣ ਸੱਤਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਸਾਬਤ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਾਨਯਵਰ ਕਾਂਸ਼ੀਰਾਮ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ — “ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਜੇ ਜਾਗ ਗਏ, ਤਾਂ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਗੱਦੀ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।” ਇਹੀ ਗੱਲ ਆਦਰਨੀਯ ਬਹਿਨ ਮਾਇਆਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਬਤ ਵੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਬੀ.ਐਸ.ਪੀ. ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਪਾਰਟੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯ ਤੋਂ ਸ਼ਿਖਰ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰ ਇਤਿਹਾਸ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਰਟੀ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਾਰ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਵੋਟ ਅੱਜ ਵੀ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਾਸ਼ੀਏ ’ਤੇ ਸਮਝਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਜਨੀਤਕ ਨਾਦਾਨੀ ਹੈ।
