ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਉਹ ਵੇਲਾ………

   (ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ)   ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ‘ਚ ਕੁਝ ਪਲ ਐਸੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਦੀ ਮਾਸੂਮੀਆਂ, ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬਿਤਾਏ ਸੁਹਾਵਣੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਹ ਖ਼ਾਸ ਵੇਲੇ ਹਨ ਜੋ ਮੁੜ ਕੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਨਸਾਨ ਅਕਸਰ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਰਤਮਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹੀ ਵਰਤਮਾਨ “ਅਤੀਤ” ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਸੱਚੀ ਕਦਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦੀ ਹੈ।

ਬਚਪਨ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਹੱਸਣ-ਖੇਡਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖੇਡ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹਾਸਾ, ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਨੀਂਦ ਇਹ ਸਭ ਯਾਦਾਂ ਦਿਲ ਦੇ ਐਸੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਹਨ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ। ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਬਾਲਗ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਥਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਬਚਪਨ ਦੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

ਜਵਾਨੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਦੌਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੁਪਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੌਂਸਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਵਾਨੀ ਵੀ ਠਹਿਰਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਭਰ ਯਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੇਲੇ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਵੇਲ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।

ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਮੋੜ ‘ਤੇ ਇਨਸਾਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਛੁਪੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜੀ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ ਸਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਲੰਘਦੇ ਪਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਵਾਰ ਬੀਤ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।

ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਪਛਤਾਵਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਸ਼ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੁਤਫ਼ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ ਹੁੰਦਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸੀ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਧੇਰੇ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ ਲੋੜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਰ ਪਲ ਨੂੰ ਜੀ ਆਈਏ। ਅੱਜ ਦਾ ਹਾਸਾ, ਅੱਜ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਜ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੀ ਸਾਡਾ ਅਸਲ ਧਨ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ ਪਰ ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਪਲਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੂਰਅੰਦੇਸ਼ੀ ਹੈ।

ਇਹ “ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਵਾਲਾ ਵੇਲਾ” ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਮੁਲਤਵੀ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਨਾ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਲਈ ਟਾਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਸਮਾਂ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਯਾਦਗਾਰ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਸਲੀ ਕਲਾ ਹੈ।