ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਫਲੋਰਾ
(ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ) 14 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੈਲੇਨਟਾਈਨ ਡੇ ਇੱਕ ਪੌਪ-ਅੱਪ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਨਾ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਗਰਿਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ “ਅਧਿਕਾਰਤ” ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਜਨਤਕ ਛੁੱਟੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਕੂਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਦਫਤਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਰਕਾਰੀ ਕਾਊਂਟਰ ਆਪਣੇ ਆਮ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ, ਦਿਨ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਭਾਰਤੀਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਇੱਕ ਸਾਲਾਨਾ ਰਸਮ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ
ਦਿਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਬਹਿਸ ਅਕਸਰ ਦਿਨ ਨਾਲੋਂ ਆਧੁਨਿਕ ਭਾਰਤ ਬਾਰੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਆਮ ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੈਲੇਨਟਾਈਨ ਡੇ ਕੈਲੰਡਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ; ਇਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਹਿਰੀ ਜੀਵਨ ਉਸ ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਆਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਜ ਦੇ ਸਮਾਂ-ਸਾਰਣੀ ਅਤੇ ਐਂਟਰੀ-ਲੈਵਲ ਦਫਤਰੀ ਰੁਟੀਨ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੋੜੇ 14 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਜਨਮਦਿਨ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। “ਇਸਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰੋ”, ਪਰ “ਕੰਮ ‘ਤੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ” ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਹੈ। ਨਤੀਜਾ ਇੱਕ ਜਸ਼ਨ ਹੈ ਜੋ ਸਤ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਆਮ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਪਰ ਹੇਠਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ਵੀ ਦਿਨ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਲ, ਕੈਫੇ, ਪਾਰਕ, ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮੈਟਰੋ ਸਟੇਸ਼ਨ ਪਿਛੋਕੜ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਸਥਾਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਾਲਗ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੈਟਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਆਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਲ ਮਿਲ ਬੈਠ ਸਕਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰ ਸਕਣ।
14 ਫਰਵਰੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦਫਤਰ ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਦਿਨ ਅਕਸਰ ਛੋਟਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਚਾਕਲੇਟ ਬਾਰ ਇੱਕ ਬੈਕਪੈਕ ਵਿੱਚ ਖਿਸਕ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਨੋਟ ਇੱਕ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਸਿੰਗਲ ਗੁਲਾਬ ਕਾਲਜ ਦੇ ਗੇਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ।
ਕੁਝ ਜੋੜੇ ਕਲਾਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਕੌਫੀ ਲਈ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਕੈਂਪਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੁੱਖ ਧਿਆਨ ਸ਼ਾਮ ‘ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਦੀਆਂ ਮੇਜ਼ਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੈਫ਼ੇ ਸ਼ੋਰ-ਸ਼ਰਾਬੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਸਟਾਲ ਸਥਿਰ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਫੋਟੋਆਂ ਪੋਸਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਚੁਟਕਲੇ ਪੋਸਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਕੁਝ ਵੀ ਪੋਸਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋੜੇ ਇਸਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਨਿੱਜੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਸ਼ਾਂਤ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨਾ, ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣਾ, ਜਾਂ ਭੀੜ-ਭੜੱਕੇ ਵਾਲੇ ਜਨਤਕ ਪਾਰਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਇੱਕ ਵਿਹਾਰਕ ਫੈਸਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਦਿਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਭਾਰਤੀਆਂ ‘ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਹਿਰੀ ਜੀਵਨ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਡੇਟ ਕਰਨ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਮੌਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਜਿਕ ਚੱਕਰ, ਵਧੇਰੇ ਮਿਸ਼ਰਤ-ਲੰਿਗ ਸਥਾਨ, ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਪਸੰਦ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ। 14 ਫਰਵਰੀ ਵਰਗੀ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਤਾਰੀਖ਼ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਸੰਕੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਦਿਲ ਦੀਆਂ , ਪਿਆਰ ਦੇ ਇਜ਼ਹਾਰ ਅਣਕਹੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੀਡੀਆ ਐਕਸਪੋਜ਼ਰ ਵੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਲਮਾਂ, ਟੀਵੀ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਲੇਨਟਾਈਨ ਡੇ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਦੋਸਤ ਡਿਨਰ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੋਹਫ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਪਲ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਜੋ ਛੁੱਟੀਆਂ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਖੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਕਸਬਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਸਵੀਰ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਮਨਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਇਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਜਿਕ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਪੈਟਰਨ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ: ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਾਲਗਾਂ ਲਈ, ਵੈਲੇਨਟਾਈਨ ਡੇ ਕੈਲੰਡਰ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਮਾਰਕਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਜਿਸਨੇ ਰੋਮਾਂਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉਤਪਾਦ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੈਲੇਨਟਾਈਨ ਡੇ ਦਾ ਵਾਧਾ ਅਚਾਨਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਰਥਿਕ ਉਦਾਰੀਕਰਨ ਨੇ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਦੇ ਖਪਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਫੈਲਦਾ ਗਿਆ, ਖਾਸ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੈਲੇਨਟਾਈਨ ਡੇ ਉਸ ਲੋੜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਧਾਰਨ ਹੈ: ਇੱਕ ਤਾਰੀਖ, ਇੱਕ ਥੀਮ, ਇੱਕ ਭਾਵਨਾ।
ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਾਢ ਨਹੀਂ ਕੱਢੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਵਿਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਕ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਪੱਤਰ ਲਿਖਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਗ੍ਰੀਟਿੰਗ ਕਾਰਡ ਇਸਨੂੰ ਪੰਜ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਅਸਤ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਇੱਕ ਸੈੱਟ ਮੀਨੂ ਅਤੇ ਇੱਕ “ਜੋੜੇ ਲਈ ਟੇਬਲ” ਵਿਕਲਪ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਹੂਲਤ ਵਿਕਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵਪਾਰਕ ਪਰਤ ਨੇ ਜਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਿਆਰੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਇਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇ ਖਾਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨਯੋਗ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਰੰਗ, ਉਹੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਰ ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਬੱਲਕੇ ਹੋਰ ਹੀ ਦਿੱਲ ਲਭਾਉ ਦਿਲਕਸ਼ ਹਾਟਰ ਅਕਾਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਨੇ ਗ੍ਰੀਟਿੰਗ ਕਾਰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵੱਡੀਆਂ ਛੋਟਾਂ ਤੱਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੀਜ਼ਨ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੇ ਹਰ ਨੁਕਰ ਵਿਚ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਸਿਗਨਲਾਂ ‘ਤੇ ਗੁਲਾਬ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁਕਾਨ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਡੱਬੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੇਕਰੀ ਥੀਮ ਵਾਲੇ ਕੇਕ ਦਾ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੋਹਫ਼ੇ ਦੇ ਵਿਕਲਪ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੇ ਹਨ: ਚਾਕਲੇਟ, ਗ੍ਰੀਟਿੰਗ ਕਾਰਡ, ਗਹਿਣੇ, ਘੜੀਆਂ, ਪਰਫਿਊਮ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਸੇਵਾਵਾਂ, ਆਦਿ।
ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਅਤੇ ਕੈਫੇ ਅਕਸਰ 14 ਫਰਵਰੀ ਦੀ ਬੁਕਿੰਗ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੀਨੂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਿਠਆਈ ਵਰਗੇ ਛੋਟੇ ਐਡ-ਆਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਡਿਲੀਵਰੀ ਐਪਸ ਅਤੇ ਔਨਲਾਈਨ ਸਟੋਰ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਗਤੀ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਆਖਰੀ-ਮਿੰਟ ਦੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਸਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਕਸਰ ਪੂਰੇ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਲੰਬੇ।
ਜਦੋਂ ਪਿਆਰ ਇੱਕ ਚੈੱਕਲਿਸਟ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣਾ ਮਹੱਤਵ ਗੁਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੋਮਾਂਸ ਇੱਕ ਪ੍ਰੀਸੈਟ ਕਿੱਟ ਵਾਂਗ ਵੇਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਖਰਚ ਕਰਨ, ਪੋਸਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦਾ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੂਸਰੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਕੁਆਰੇ ਹਨ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਵਪਾਰਕ ਪੱਖ ਸਾਰੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਛੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਫਰਵਰੀ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਮਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਰੇਲੂ ਬੇਕਰਾਂ ਤੱਕ।
ਪ੍ਰਤੀਕਿਿਰਆ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦਿਨ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੈਲੇਨਟਾਈਨ ਡੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਟਕਰਾਅ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, “ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ” ਅਤੇ “ਪੱਛਮੀ ਪ੍ਰਭਾਵ” ਬਾਰੇ ਬਹਿਸਾਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਅਤੇ ਸੱਜੇ-ਪੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਦਿਨ ਉਸ ਵਿਵਹਾਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਅਣਉਚਿਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਨਤਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ। ਫੋਕਸ ਅਕਸਰ ਨੌਜਵਾਨ ਜੋੜਿਆਂ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਜਨਤਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਡਰ ‘ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਯਮ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਢਿੱਲੇ ਪੈ ਰਹੇ ਹਨ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ, ਔਨਲਾਈਨ ਬਹਿਸਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ, ਜੋੜੇ ਵਧੇਰੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਕੁਝ ਸਮੂਹ ਵੈਲੇਨਟਾਈਨ ਡੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਬਹਿਸ ਮੁੜ ਉੱਭਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੈਲੇਨਟਾਈਨ ਡੇ ਨੂੰ ਆਯਾਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਿਨਸੀ, ਜਾਂ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਲੋਚਕਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਅਣਚਾਹੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਨਤਕ ਸਥਾਨ ਦਾ ਮੁੱਦਾ ਵੀ ਹੈ।
ਜਨਤਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਾ ਮਤਲਬ ਲੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨਾ। ਭਾਰਤ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ, ਦੋਸਤੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਈਵਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਪਿਆਰ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ ਹਨ। ਵੈਲੇਨਟਾਈਨ ਡੇ ਉਹਨਾਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪ ਵਜੋਂ ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਬਦਲ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ।
ਦਿਨ ਬਦਲਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰੁਟੀਨ, ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਰਵੱਈਏ ਦੁਆਰਾ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਸਰਲ ਤਰੀਕਾ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਆਜ਼ਾਦੀ ਨੈਤਿਕ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਰਥ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਦਿਆਲੂ ਹੋਣ ਦੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਮੌਕੇ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਤਾਂ 14 ਫਰਵਰੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗਾ?
