ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਫਲੋਰਾ
(ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ) ਵਾਈਟ ਹਾਊਸ ਵਾਪਸੀ ਵੇਲੇ ਡੋਨਾਲਡ ਟਰੰਪ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ,ਵੱਧ ਰਹੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੁਧ ਕੂਟਨੀਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਿਦੇਸ਼ ਨੀਤੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਅਪ੍ਰੈਲ 2026 ਤੱਕ ਬਣੀ ਤਸਵੀਰ ਇਸ ਤੋਂ ਉਲਟ ਦਿਖਦੀ ਹੈ। ਟੈਰਿਫ਼ਾਂ ਨੇ ਆਰਥਿਕ ਦਬਾਅ ਵਧਾਇਆ, ਇਰਾਨ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਹੰਗਾਮਿਆਂ ਨੇ ਰਾਸਟਪਤੀ ਦੀ ਸਾਖ ਰੁੱਤਵੇ ਨਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਰੋਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਟਰੰਪ ਵੱਲੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬਰਾਕ ਓਬਾਮਾ, ਉੱਤੇ ਬੇਸਬੂਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਮੁੜ ਦਿਖੀ। ਨਾਲ ਹੀ, ਕਥਿਤ ਹਮਲਿਆਂ ਜਾਂ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਫੈਲਾਇਆ , ਪਰ ਜਨਤਕ ਸਬੂਤ ਹਰ ਵਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਅਫਵਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦਰਜ ਪੈਟਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਝੂਠੇ ਦਾਅਵੇ, ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਉਸ ਤੇ ਭਾਰੀ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਟਰੰਪ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸ਼ੈਲੀ ਦਾ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਅੰਗ ਇਹ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਾਅਵੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਬੂਤ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ। ਓਬਾਮਾ ਉੱਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਗੰਭੀਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਲੱਗੇ, ਜਾਸੂਸੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜ-ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮਾਂ ਤੱਕ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਿਲਆ ਜੋ ਐਸੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਦੋਸ਼ ਭਾਰੀ ਸਨ, ਪਰ ਸਬੂਤ ਹਲਕੇ।
ਇਹ ਫਰਕ ਜਨਤਕ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਦਾ ਹੈ। ਓਬਾਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਿਵਾਦ ‘ਟਅਨ ਸੁਿਟ’ ਸੀ, ਇਕ ਐਸਾ ਮੀਡੀਆ ਹੰਗਾਮਾ ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਵਧੇਰੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਤੁਲਨਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਰੰਗ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੱਤਾ, ਨਿੱਜੀ ਵਰਤਾਅ, ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੱਦਾਂ ਬਾਰੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸਵਾਲ ਹਨ।
ਓਬਾਮਾ ਦੌਰ ਦਾ ਉਹ ਕਥਿਤ ਵਿਵਾਦ ਅੱਜ ਵੀ ਇਸ ਲਈ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਸਕੈਂਡਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਕੇਬਲ ਨਿਊਜ਼ ਦੀ ਅਤਿ-ਪ੍ਰਤੀਕਿਿਰਆ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਟਰੰਪ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਾਅਵੇ, ਜਾਂਚਾਂ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਟਕਰਾਅ ਇੰਨੇ ਵਾਰ ਆਏ ਕਿ ਉਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ।
ਦੋਸ਼, ਧੂੰਆ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣਾ, ਟਰੰਪ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਾਲ ਰਹੀ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਸਰਕਾਰ ਦਬਾਅ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਓਬਾਮਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਮੌਜੂਦਾ ਮੁੱਦਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਦਾ ਹੈ, ਸੁਰਖੀਆਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਮਦਰਦ ਸਮਰਥਕ ਮੁੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਹੱਦ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹਰ ਦੋਸ਼ ਬਿਨਾ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਹੋਵੇ, ਲੋਕ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਤੋਲਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਟਰੰਪ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਇਕ ਸਕੈਂਡਲ ਨੇ ਨਹੀਂ ਘੜਿਆ। ਇਸਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਆਉਂਦੇ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੇ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਨੈਤਿਕ ਸਵਾਲ, ਕਾਨੂੰਨੀ ਖਿੱਚਤਾਣ, ਉੱਚ-ਪੱਧਰੀ ਬਰਖ਼ਾਸਤਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਚਾਲਚਲਨ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਚਰਚਾਵਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਪਿਛੋਕੜ ਦੀ ਸਥਾਈ ਆਵਾਜ਼ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਘਟਨਾ ਨਾਲੋਂ ਪੈਟਰਨ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਹੀ ਹੋਇਆ।
ਕਲੰਿਟਨ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਆਸੀ ਨਾਅਰੇ ਵਾਂਗ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੀ ਥਾਂ ਲੋਕਧਾਰਣਾ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਫਰਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਪਾਸੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਸੁਰਖੀਆਂ ਸਨ; ਫਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਵਿਵਾਦ ਲਗਾਤਾਰ ਅਤੇ ਅਥਾਹ ਲੱਗੇ। ਟਰੰਪ ਬਾਰੇ ਜਨਤਕ ਚਰਚਾ ਇਸ ਮਕਾਮ ਤੇ ਆ ਪੁੱਜੀ ਕਿ ਨਵਾਂ ਹੰਗਾਮਾ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਟਰੰਪ ਉੱਤੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜਿਨਸੀ ਗਲਤਚਾਲ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਵਰਤਾਅ ਸੰਬੰਧੀ ਕਈ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਮਾਮਲੇ ਅਦਾਲਤਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਜਨਤਕ ਦਾਗ ਛੱਡਿਆ। ਹਰ ਦੋਸ਼ ਇਕੋ ਕੱਦ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਹੁਦੇ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਚਾਲਚਲਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੱਡ ਦਿਖੀ। ਇਸ ਲਗਾਤਾਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਥਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਇਹ ਟਰੰਪ ਯੁੱਗ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਪੈਟਰਨ ਹੈ। ਅੱਜ ਇਕ ਬਿਆਨ, ਕੱਲ੍ਹ ਇਕ ਬਰਖ਼ਾਸਤਗੀ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਇਕ ਹੋਰ ਦੋਸ਼। ਇਸ ਗਤੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਸੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਧਾਰਣ ਵਰਤਾਅ ਆਮ ਜਿਹਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਤਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਮਿਆਰ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਟਰੰਪ ਦੀ ਘਟਦੀ ਸਿਆਸੀ ਪਕੜ, ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਤਸਵੀਰ ਹੁਣ ਆਰਥਿਕਤਾ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਨੀਤੀ ਦੇ ਜੋੜ ਵਿੱਚ ਦਿਖਦੀ ਹੈ। ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਨਵੇਂ ਟੈਰਿਫ਼ ਲਾਗੂ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਧਿਕਾਰ ਉੱਤੇ 24 ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਅਦਾਲਤੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਪਾਰਕ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸਦਾ ਸਬੰਧ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੀਮਤਾਂ, ਸਪਲਾਈ ਚੇਨ ਅਤੇ ਖਪਤਕਾਰ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਾ ਨਾਲ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿੰਗਾਈ ਘਟਾਉਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੇਠ ਖ਼ਰਚੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਫਿਰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਉਧਰ ਇਰਾਨ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ ਨੇ ਹੋਰ ਗੰਭੀਰ ਸਵਾਲ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਫਰਵਰੀ 2026 ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਾਰਵਾਈ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ ਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਬੇਚੈਨੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਵਾਈਟ ਹਾਊਸ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ, ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਥਿਤ ਸੀਜ਼ਫਾਇਰ ਬਾਰੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੰਕੇਤ ਸਾਫ਼ੀ ਨਾਲੋਂ ਉਲਝਣ ਵਧਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਝਗੜੇ, ਅੰਸ਼ਕ ਸ਼ਟਡਾਊਨ, ਅਤੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਲੜੀ ਨੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਂਦਰ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ।
ਕੁਝ ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਊਕਲੀਅਰ ਕੋਡਾਂ ਉੱਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੋਕ ਜਾਂ ਚੀਨ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਫੈਲੀਆਂ ਅਜੀਬ ਦਾਅਵੇਦਾਰੀਆਂ, ਲਈ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਜਨਤਕ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਕਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਸਬੂਤ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਤਸਵੀਰ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ: ਧ੍ਰੁਵੀਕ੍ਰਿਤ ਮਨਜ਼ੂਰੀ, ਵਧਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ, ਅਤੇ ਐਸੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਜੋ ਹਰੇਕ ਹੰਗਾਮੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਿਮਟਦੀ ਦਿਖਦੀ ਹੈ।
ਟੈਰਿਫ਼ ਵਾਈਟ ਹਾਊਸ ਲਈ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸ਼ਾਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਘਰਾਂ ਲਈ ਉਹ ਅਕਸਰ ਵੱਧ ਬਿੱਲਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੀਮਤਾਂ ਚੁੱਭਣ, ਤਾਂ ਸਿਆਸੀ ਨਾਅਰੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਟਰੰਪ ਨੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਵੋਟਰਾਂ ਨੇ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਅਸਥਿਰਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਇਰਾਨ ਸੰਕਟ ਸਿਰਫ਼ ਫੌਜੀ ਮਾਮਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਗਠਜੋੜਾਂ, ਭਰੋਸੇ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਦੀ ਬਰਕਰਾਰੀ ਅਤੇ ਚੌਧਰ – ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੁਨੇਹਾ ਘੁੰਮਿਆ-ਫਿਿਰਆ ਹੋਵੇ, ਸਾਥੀ ਚਿੰਤਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਿੰਮਤ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਐਸੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਢਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਢਾ ਸਾਬਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਗਲਤ ਮਨਸੂਬਿਆ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਟਰੰਪ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੋਰ, ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਨਾਟਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਸੁਰਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਆਰਥਿਕ ਦਬਾਅ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸੰਕਟ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
8 ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਈਰਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਸਿੱਧਾ ਟਕਰਾਅ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਟਰੰਪ ਨੇ ਕਈ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਸਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ ਕਿ ਤਣਾਅ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੋਵੇਂ ਧਿਰਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਟਕਰਾਅ ਹੁਣ ਹੋਰਮੁਜ਼ ਜਲਡਮਰੂ ਦੀ ਨਾਕਾਬੰਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਟਰੰਪ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਦੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਸਕਦਾ ਹੈ ਈਰਾਨ। ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪ ਬਚਦਾ ਹੈ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਤੇਲ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਗੈਸ ਬਾਰੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਊਰਜਾ ਏਜੰਸੀ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਪਲਾਈ 2027 ਤੱਕ ਆਮ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਰੁਕਾਵਟ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਮੰਦੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਕੀਮਤ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਲਗਾਤਾਰ ਐਸੇ ਹੰਗਾਮੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਹੁਦੇ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ -ਸ਼ਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਅਪ੍ਰੈਲ 2026 ਤੱਕ ਮੁੱਖ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਟਰੰਪ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਧਿਆਨ ਹੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਬਦਲ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
