ਤਾਮਿਲ ਸਿੱਖ ਆਗੂ ਜੀਵਨ ਸਿੰਘ ਤਾਮਿਲ ਨੂੰ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਰਤਨ ਐਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ

ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬੱਬੀ  (ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ)   ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਜੀਵਨ ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਹੈ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ ਤੇ ਅੱਜ ਕੱਲ ਉਹ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਵਿੱਚ ਹੀਂ ਨਹੀਂ ਪੂਰੇ ਦੱਖਣ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਆਗੂ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਜੀਵਨ ਸਿੰਘ ਤਮਿਲ, ਜੀਵਨ ਸਿੰਘ ਤਾਮਿਲ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀ ਬਹੁਜਨ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਸਿੰਘ ਤਾਮਿਲ ਨੂੰ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਰਤਨ ਐਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਜੀਵਨ ਸਿੰਘ ਤਾਮਿਲ ਨੇ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਰਤਨ ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਐਵਾਰਡ ਨਹੀਂ ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਨਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਵਰਗ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਿਤਾਈ ਅਤੇ ਕੁਰਬਾਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ’ਤੇ ਕੋਈ ਤਮਗਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ,ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ’ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਬੁਲਾਵਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ — ਗੁਰੂ ਦਾ ਬੁਲਾਵਾ — ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਬੇ-ਕੁਚਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਉਤਰਣ, ਬੇਜ਼ਬਾਨਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਜ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰ…  ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਚਲੋਣ ਅਤੇ RSS — ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਸਨ। ਪਰ ਅੱਜ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਵੇਖੋ। RSS ਨੇ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤ ’ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਸੋਚ ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਜਾਤੀ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਮੀ ਸੀ,ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਤਮਿਲਨਾਡੂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲੜਾਈ ਲੜ ਰਹੀ ਹੈ। ਐਦਾਂ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਉਸੂਲਾਂ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, ਅਸੀਂ ਸਮਝੌਤੇ ਕਰ ਲਏ, ਅਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਕਿ ਸਾਡੀ ਲੜਾਈ ਕਾਵੇਰੀ ਦਰਿਆ ’ਤੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਇਸ ਦਰਮਿਆਨ, RSS ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮੰਤਵ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਿਆ। ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ’ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਓ ਇੱਕ ਕਠਿਨ ਸੱਚ ਵੀ ਕਹੀਏ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਰਾਜ ’ਤੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਭਾਰਤ ’ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਮਿਲਨਾਡੂ, ਕੇਰਲ, ਜਾਂ ਕਰਨਾਟਕ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੜ ਰਹੇ। ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਦਿੱਲੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਮਨੁਵਾਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਰਚਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਗੱਦੀ ’ਤੇ ਬਿਠਾਉਣ ਲਈ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਮਿਲਨਾਡੂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਸੀ ਲੜਾਈਆਂ ਲੜਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਐਦਾਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹੋਵੇ। ਅਤੇ ਅੱਜ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ 100 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ RSS ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਹਾਂ। ਜੇ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰੀ ਲਿਆਉਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਮਿਲਨਾਡੂ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਖੜ੍ਹ ਸਕਦਾ। ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਲਈ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ — ਆਪਣਾ ਤਰਕ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਮਰਯਾਦਾ — ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੰਸਦ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣੀ ਪਵੇਗੀ।

ਸਿਰਫ਼ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸੂਬਿਆਂ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਸਿਰਫ਼ ਦਿੱਲੀ ਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ ਹੀ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਬਦਲਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਰਤਨ ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਲ ਨੂੰ ਗਰਵ ਦਾ ਪਲ ਨਹੀਂ — ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਾ ਪਲ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਅਵਾਰਡ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਯਾਦ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਦ ਕਿ ਲੜਾਈ ਅਜੇ ਮੁਕੰਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਹ ਯਾਦ ਕਿ ਸਾਡੀ ਲੜਾਈ ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਦਬਦਬੇ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਦ ਕਿ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਦੀ ਲੌ ਤਮਿਲਨਾਡੂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਭਾਰਤ ਭਰ ਵਿੱਚ ਜਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਦਿੱਲੀ ਮਨੁਵਾਦ ਦੇ ਹੱਥ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਬਰਾਬਰੀ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਬਣੀ ਰਹੇਗੀ। ਜੇ ਦਿੱਲੀ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਸੋਚ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ ਬਰਾਬਰੀ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।