ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ ਯੂ ਕੇ
ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਕੁੱਖ ਚ ਰੱਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਉਠਾਇਆ ।
ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਦੇ ਪਾ ਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਗਤ ਦਿਖਾਇਆ ।
ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਟਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਸਵਾਉਂਦੀ ।
ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਂਦੀ ।
ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਤੇ ਮੈਂ ਸੀ ਰੋਂਦਾ ਨੱਠੀ ਨੱਠੀ ਆਉਂਦੀ ।
ਛੋਟੀ ਛੋਟੀ ਬੁਰਕੀ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਖਵਾਉਂਦੀ ।
ਕੁੱਛੜ ਚੁੱਕੀ ਰੱਖਦੀ ਤੇ ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦੀ ।
ਮੇਰੇ ਸੁੱਖ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕੀ ਦੁਖੜੇ ਜਰਦੀ ।
ਜਦ ਮਰਜ਼ੀ ਮੈਂ ਸੌਂਦਾ ਸਾਂ ਤੇ ਜਦ ਮਰਜ਼ੀ ਮੈਂ ਉੱਠਦਾ ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਮਨਾਉਂਦੀ ਮੈਨੂੰ ਜਦ ਵੀ ਮੈਂ ਸਾਂ ਰੁੱਠਦਾ
ਅੱਧੀ ਰਾਤੀਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਜਦ ਮੈਂ ਬਿਸਤਰ ਗਿੱਲਾ ।
ਚੁੱਕ ਆਪਣੇ ਉਹ ਉੱਤੇ ਪਉਂਦੀ ਕਹਿੰਦੀ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੈ ਲੱਲਾ ।
ਕਈ ਵੇਰਾਂ ਉਹ ਭੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਮੈਨੂੰ ਰੱਜ ਖਵਾਉਂਦੀ ।
ਆਪ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ਸੀ ਸੌਂਦੀ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਉਹ ਜਗਾਉਂਦੀ ।
ਕਿਸਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਨਾ ?
ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਜਿਸਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਮਾਂ ਮਾਂ ਮਾਂ ।
