ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੌਤਾਂ, ਟੁੱਟਦੇ ਸੁਪਨਾ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰਾ

 

  (ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ)   ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡੂੰਘਾ ਸੋਗ ਮਨਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਮੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਕਦੇ ਕੈਨੇਡਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਕੰਮ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਬਿਹਤਰ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੁਣ ਹਰ ਬੇਵਕਤੀ ਮੌਤ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ  45 ਸਾਲਾ ਪੰਜਾਬੀ ਮੂਲ ਦੀ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਨੈਨਸੀ ਗਰੇਵਾਲ, 3 ਮਾਰਚ, 2026 ਨੂੰ ਓਨਟਾਰੀਓ ਦੇ ਵਿੰਡਸਰ ਨੇੜੇ ਲਾਸਾਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਾਕੂ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪੁਲਿਸ ਇਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੱਤਿਆ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਘਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਬਰਦਸਤੀ ਦੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਮੌਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਿਦਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਚ ਮੌਤ ਦਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਨੇਤਾਵਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਓਵਰਡੋਜ਼ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਵਜੋਂ ਛੁਪਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦਿਲ ਦੇ ਦੌਰੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਬ੍ਰਿਿਟਸ਼ ਕੋਲੰਬੀਆ, ਅਲਬਰਟਾ ਅਤੇ ਓਨਟਾਰੀਓ ਵਿੱਚ ਸੜਕ ਹਾਦਸਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਾਮਿਆਂ ਦੇ ਰਹੱਸਮਈ ਗੁਜ਼ਰਨ ਤੱਕ ਫੈਲਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।

ਜਦ ਹੁਣ ਕੈਨੇਡਾ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਦਿਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਤਣਾਅ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਹੁਣ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਿਹਤਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਆਗੂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਏਕਤਾ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਅਣ-ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀਆਂ ਮੌਤਾਂ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਤਬਦੀਲੀ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਨੌਕਰੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਭਵਿੱਖ ਵਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਮੰਨਿਆਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਸੰਦੀ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਮੰਨ ਕੇ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਦੂਸਰੇ ਮੁਲਕਾਂ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਇਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜਿੰ਼ਦਗੀ ਵਾਲਾ ਵਸੇਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਇਹ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਜਮਦੂਤ ਹੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ  ਮੌਂਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਹੀ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾੲਚਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ  ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਦੇ ਮੀਡੀਏ ਦੀਆਂ ਸੁਰਖ਼ੀਆਂ ਬਣਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਟੁਟ ਕੇ ਵਿਖਰਦੇ  ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।

ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਕੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬੱਲਕੇ ਆਪਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਨਾਲ- ਨਾਲ ਕੈਨੇਡਾ ਜਾਣ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਲਗਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੌਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਭਾਵੇਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਨ, ਹਾਲਾਤ ਵੱਖ ਸਨ, ਪਰ ਦਰਦ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਤੇ ਝਗੜਾ ਜਾਨ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਿਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਗੋਲੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।

ਫੋਰਟ ਸੇਂਟ ਪਾਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਮਨੋਚਾ ਦੋ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਏ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਇਆ। ਇਲਾਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਚਾਨਕ ਰੁੱਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਕਈ ਸਵਾਲ ਛੱਡ ਗਈ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਉਹ ਸੁਪਨਾ ਟੁੱਟਣਾ ਸੀ ਜਿਸ ਲਈ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਰਦੇਸ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਥਾਨਕ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿੱਜੀ ਦੁੱਖ ਮੰਨਿਆ।

ਬ੍ਰੈਂਟਫੋਰਡ, ਸੈਸਕੈਚਵਾਨ ਵਿੱਚ ਦਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਆਪਣੀ ਟੈਕਸੀ ਵਿੱਚ ਮੋਟਲ ਦੇ ਬਾਹਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਓਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਗੋਲੀ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਕੈਨੇਡਾ ਆਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਆਸ ਨਾਲ ਕਿ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਘਰ ਸੰਭਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰਿਵਾਰਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਇੱਕ ਕਮਾਉ ਪੁੱਤ ਅਚਾਨਕ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਜਿਹੀ ਮੌਤ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਖ਼ਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਇਹ ਪਿੱਛੇ ਪੂਰੇ ਘਰ ਦੀ ਰੋਜ਼ਮਰਰਾ ਵੀ ਬਦਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।

ਐਡਮਾਂਟਨ ਨੇੜੇ ਹਾਈਵੇ 2 ਉੱਤੇ ਬੀਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਰੋਡ ਝਗੜੇ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣਿਆ। ਅਣਪਛਾਤੇ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾਈਆਂ। ਬੀਰਿੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਟੱਡੀ ਵੀਜ਼ੇ ਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕੰਸਟਰਕਸ਼ਨ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਉਮੀਦ ਸੀ, ਪਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਸੀ। ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਛੋਟੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਜਾਨਲੇਵਾ ਅੱਗ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਉਸਦਾ ਦਰਦਨਾਕ ਸਬੂਤ ਬਣ ਗਿਆ।

ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਵਾਲੇ ਮਾਮਲੇ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੂਬਿਆਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਪੈਟਰਨ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੜਕ ਹਾਦਸੇ, ਅਚਾਨਕ ਦਿਲ ਦੇ ਦੌਰੇ, ਸ਼ੱਕੀ ਮੌਤਾਂ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸਿਕ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਤਰਾਸਦੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਬ੍ਰਿਿਟਸ਼ ਕੋਲੰਬੀਆ ਵਿੱਚ ਅਲਾਸਕਾ ਹਾਈਵੇ, ਫੋਰਟ ਨੇਲਸਨ ਨੇੜੇ, ਟਰੱਕ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਨੇ ਵੀ ਕਈ ਘਰ ਸੁੰਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸੜਕਾਂ ਰੋਜ਼ੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਉਹੀ ਸੜਕਾਂ ਜਾਨ ਵੀ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਐਡਮਾਂਟਨ ਵਿੱਚ ਰਣਵੀਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪਾਰਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਗੋਲੀ ਮਾਰੀ ਗਈ। ਉਹ ਮਾਨਸਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ। ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਖ਼ਤਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਇੱਕ ਹਾਲਾਤ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।

ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 25 ਸਾਲਾ ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਮੋਗਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਦਿਲ ਦੇ ਦੌਰੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਟੱਡੀ ਵੀਜ਼ੇ ਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਆਇਅ ਸੀ। ਕੇਵਲ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵਰਕ ਪਰਮਿਟ ਮਿਿਲਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚੌਂਕਾਉਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਭਾਰਤ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸੋਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਲ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ।

ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ 27 ਸਾਲਾ ਅੰਮਰਵੀਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਬ੍ਰੈਂਪਟਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੇ ਦੌਰੇ ਨਾਲ ਮੌਤ ਹੋਈ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਰਕ ਪਰਮਿਟ ਉੱਤੇ ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੈਲਗਰੀ ਦੇ ਰੈਡਸਟੋਨ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਇਕਮਵੀਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਜੈਸਮੀਨ ਕੌਰ ਦੀਆਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਲਾਸ਼ਾਂ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਨੇ ਹੋਰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ 24 ਸਾਲਾ ਰਾਜਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਟੱਡੀ ਵੀਜ਼ੇ ਤੇ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਮਰ ਗਿਆ।

ਟੋਰਾਂਟੋ ਦੇ ਇੱਕ ਕ੍ਰੀਮੇਟੋਰੀਅਮ ਇੰਚਾਰਜ ਮੁਤਾਬਕ, ਲਗਭਗ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਸ਼ਵ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕੇਸ ਸੁਸਾਈਡ ਜਾਂ ਡਰੱਗ ਓਵਰਡੋਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਮਾਮਲੇ ਰੋਡ ਰਾਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਅਚਾਨਕ ਸਿਹਤ ਸੰਬੰਧੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ, ਇਕੱਲਾਪਣ, ਸੁਸਾਈਡ ਜਾਂ ਡਰੱਗ ਓਵਰਡੋਜ਼ ਵਰਗੇ ਪਾਸੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫੀਸਾਂ, ਕਿਰਾਇਆ, ਸ਼ਿਫਟਾਂ, ਕਾਗਜ਼ੀ ਦਬਾਅ ਅਤੇ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰੀ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਥਕਾ ਅਤੇ ਬੇਚੈਂਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਤਿੰਨ ਪੱਧਰਾਂ ਤੇ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰ, ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰਾ। ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਪੈਸੇ ਜਾਂ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਣੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੀ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਾਲਜਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਆਏ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਮਦਦ ਦੇ ਸਪਸ਼ਟ ਰਾਹ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਆਖ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਜੀਉਂਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਹੈ। ਗੁਰਕੀਰਤ, ਦਵਿੰਦਰ, ਬੀਰਿੰਦਰ, ਸੁਖਜਿੰਦਰ, ਅੰਮਰਵੀਰ, ਰਾਜਪ੍ਰੀਤ, ਮਨਦੀਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਨਾਂ ਕੇਵਲ ਖ਼ਬਰਾਂ ਨਹੀਂ, ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਸਨ। ਹਰ ਮੌਤ ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਦੇਸ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਹੁਣ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜੇ ਘਰ, ਗੁਰਦੁਆਰੇ, ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖੜ੍ਹਣ, ਤਾਂ ਕਈ ਜਿੰਦਗੀਆਂ ਬਚ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਡੂੰਘਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਰਾਹ ਫਿਰ ਵੀ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।

‘ਸਮਾਜਵੀਕਲੀ’ ਐਪਡਾਊਨਲੋਡਕਰਨਲਈਹੇਠਦਿਤਾਲਿੰਕਕਲਿੱਕਕਰੋ
https://play.google.com/store/apps/details?id=in.yourhost.samajweekly