(ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ) ਆਪਣੀਆਂ ਐਨਕਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: – ਸਾਡੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਪਤਨੀ:- “ਪਰ ਠੀਕ 5:55 ਵਜੇ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਲਾਸ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆ ਜਾਂਦੇ।”
ਪਤੀ:- ਮੈਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਪਰ ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਇਸ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਇਆ ਸੀ ਜਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆਂਦਾ ਸੀ।
ਪਤਨੀ:- ਹਾਂ… ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ… ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੂਗਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਨਪਸੰਦ ਖੀਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਹੀ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਖੀਰ ਖਾਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾ ਆਵੇਗਾ।
ਪਤੀ:- ਹਾਂ… ਸੱਚਮੁੱਚ… ਦਫ਼ਤਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਖਦਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਪਤਨੀ:- ਅਤੇ ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਡਿਲੀਵਰੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦਰਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਹੋਵੇ… ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਪਤੀ:- ਹਾਂ… ਉਸ ਦਿਨ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ…
ਪਤਨੀ:- ਅਤੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੱਥ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚੋਂ ਬਰਨੋਲ ਦੀ ਇੱਕ ਟਿਊਬ ਕੱਢੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿਓ…
ਪਤੀ:- ਹਾਂ… ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਟਿਊਬ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਟਿਊਬ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦੀ ਕਦੋਂ ਲੋੜ ਪਵੇਗੀ…
ਪਤਨੀ:- ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਦਫ਼ਤਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਥੇ ਆ ਜਾ। ਆਪਾਂ ਫਿਲਮ ਦੇਖਾਂਗੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਖਾਣਾ ਖਾਵਾਂਗੇ…
ਪਤੀ:- ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਏ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹੀ ਸੂਟ ਪਾ ਕੇ ਆਏ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ…
ਫਿਰ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ – ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੋਬਾਈਲ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉੱਥੇ ਸੀ।
ਪਤਨੀ:- ਅੱਜ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਇਕੱਠੇ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਟਸਐਪ ‘ਤੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕੇਵਲ ਟੈਗਿੰਗ ਹੈ, ਕੋਈ ਕੈਮਿਸਟਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਕਮੇਂਟ ਹਨ, ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਲਾਈਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਨੋਕ ਝੋਕ ਨਹੀਂ, ਅਨਫ੍ਰੈਂਡਿੰਗ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੈਂਡੀ ਕ੍ਰਸ਼ ਸਾਗਾ, ਟੈਂਪਲ ਰਨ ਅਤੇ ਸਬਵੇ ਸਰਫਰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਤੀ:- ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵਾਈਬ੍ਰੇਟ ਮੋਡ ‘ਤੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਬੈਟਰੀ ਵੀ 1 ਲਾਈਨ ‘ਤੇ ਹੈ।
ਓਹ!!! ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਚੱਲੇ?
ਪਤਨੀ:- ਚਾਹ ਬਣਾਉਣ ਲਈ…
ਪਤੀ:- ਓ… ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ…
ਪਤਨੀ:- ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕਵਰੇਜ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਅਜੇ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ…
ਦੋਵੇਂ ਹੱਸੇ
ਪਤੀ:- ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਸਨ…
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਖੁੰਝ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਖੁੰਝ ਜਾਵੇਗਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਆਖਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਮੌਜੂਦਾ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ, ਸਨੇਹ, ਆਪਣਾਪਣ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਾ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਜਸਵਿੰਦਰ ਪਾਲ ਸ਼ਰਮਾ
ਸਸ ਮਾਸਟਰ ਸਸਸਸ ਹਾਕੂਵਾਲਾ ਸ੍ਰੀ ਮੁਕਤਸਰ ਸਾਹਿਬ
79860-27454
