ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਸੁਣੋ – ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤਣਾਅ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਣ

  (ਸਮਾਜ ਵੀਕਲੀ)   ਅੱਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ‘ਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ, ਅਤਿ-ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦਬਾਅ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਈਬਰ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ, ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ, ਗੁਆਚ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ (FOMO) ਆਰਥਿਕ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ, ਜਲਵਾਯੂ ਪਰਿਵਰਤਨ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਮੁੱਦਿਆਂ, ਅਤੇ ਆਹਮੋ-ਸਾਹਮਣੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਜਿੱਠਣ। ਅੱਜ, ਤਣਾਅ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਨਾਟਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਘਬਰਾਹਟ, ਹੰਝੂ, ਜਾਂ ਵਿਆਕਤੀ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਇਸਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਜਾਂ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚ, ਤਣਾਅ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੁੱਪ, ਨਿਰੰਤਰ, ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸਨ ਸਾਬਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਰ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਵੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇਗਾ ਜਾਂ ਸਮਝੇਗਾ ਨਹੀਂ।ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਮਾਹੌਲ ‘ਚ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨਾ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਆਕਤੀ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਅਕਾਦਮਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ – ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਤਲਾਕ ਹੋ ਜਾਵੇਂ ਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਦਬਾਅ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਰਤ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿਚ ਅਕਸਰ ਲੋਕ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਕਸਰ ਆਪਣੀ ਤੁਲਨਾ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੀਆਂ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ, ਇਹ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਫਲਤਾ ਕਿਵੇਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਮਾਰਗ ‘ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਚੰਗੇ ਗ੍ਰੇਡ ਫਿਰ ਉਤਮ ਨਤੀਜੇ ਫਿਰ ਕਲਾਸਰੂਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ, ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ, ਪੁਰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਮਾਨਤਾ। ਗਲਤੀਆਂ, ਆਰਾਮ, ਜਾਂ ਸਵੈ-ਖੋਜ਼ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਗ੍ਹਾ ਬਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਨ ਨਾਲੋਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਕਿਿਰਆ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਕੀ ਗਵਾ ਰਹੇ ਹਨ।

ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਬਹੁਤਾ ਨਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਬਹੁਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੁੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਦਬਾਅ ਚਿੰਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਟਕੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕਈ ਵਾਰ, ਇਹ ਸਧਾਰਨ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ, ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਿਮਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਕਿਨਾਰੇ ‘ਤੇ ਰਹਿਣ, ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਉਦਾਸੀ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਥਕਾਵਟ, ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੱਕ ਆਮ ਵਾਕੰਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਬਾਅ ਹੀਰੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਸਰ ਵੱਡੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਅਤੇ ਤੀਬਰ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਹੀਰਾ ਟੁਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਦਬਾਅ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ, ਇਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ, ਡਰ ਅਤੇ ਜਲਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇਹ ਅਧਰੰਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਮਾਪਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਲਨਾ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਲਨਾ ਆਧੁਨਿਕ ਦਬਾਅ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਅਕਾਦਮਿਕ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਆਪਣੀ ਕੀਮਤ ਨੂੰ ਮਾਪਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਹਤਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਵੈ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਿੱਖ ਅਤੇ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੁਲਨਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਇਹ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਜਾਂ ਖਾਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤਣਾਅ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਬੁਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਹੋਰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ‘ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਇਸਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜੋ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਬਦਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਘੱਟ ਹੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਾਧਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜਦ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਨਿੱਜੀ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।  ਉਹ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮਝ ਲਈ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਇਹ ਸਮਝਣ ਕਿ ਅੱਜ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ‘ਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਦਬਾਅ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਤਕਨਾਲੋਜੀ, ਸਮਾਜਿਕ ਤੁਲਨਾ, ਅਕਾਦਮਿਕ ਮੁਕਾਬਲਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਮਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਉਮੀਦਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲ ਬਣਾਉਣਾ ਤਾਂ ਜੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਿਰਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਆਏ ਬਿਨਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ, ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਨਾ ਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਘੱਟ ਉਮੀਦਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੰਤੁਲਨ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਕਦਰ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਰਾਏ ਜਿੰਨੀ ਹੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਆਰਾਮ ਨੂੰ ਆਲਸ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਿਰਣੇ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਬਾਅ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਸਮਝਿਆਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਰਥਨ- ਮਦਦ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤਾਨਾਂ ਪਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਚਕੀਲਾਪਣ, ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਅਤੇ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਦੀ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਧੇਰੇ ਜਾਗਰੂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸਫਲਤਾ ਪਛਾਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੇਗੀ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾਂ ਕਰਕੇ – ਤੰਗ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਧ-ਫੁੱਲਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਨਸਾਨ ਬਣਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚੁੱਕੇ ਗਏ ਅਦਿੱਖ ਭਾਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਤਬਦੀਲੀ ਵੱਲ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੈ।

ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦਬਾਅ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਸਿਰਜ ਕੇ ਜੋ ਸਮਝ, ਸੰਤੁਲਨ ਅਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਅਤੇ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧਣ ਫੁਲਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਮਾਜ ਦੇ ਵੱਧਣ ਫੂਲਣ ਵਿਚ ਇਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਾਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਸਾਬਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

‘ਸਮਾਜਵੀਕਲੀ’ ਐਪਡਾਊਨਲੋਡਕਰਨਲਈਹੇਠਦਿਤਾਲਿੰਕਕਲਿੱਕਕਰੋ
https://play.google.com/store/apps/details?id=in.yourhost.samajweekly