ਕੀ ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਫਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਨੂੰ ਸਿਆਸੀ ਨਕਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਰਖਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਉਹ ਡੋਨਾਲਡ ਟਰੰਪ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਯਤ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਲੀਕੇਦਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦੇਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਘੱਟ ਦਿਖਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।

ਅਸਲ ਪਰਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਝਾਂ, ਅਤੇ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁਚੱਜਾ ਪਰ ਕਠੋਰ ਰੂਪ। ਮਹਾਨ ਚੰਗੀ ਸੋਚ, ਹਲੀਮੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਣਨ ਲਈ ਫ਼ੈਸਲੇ ਦੀ ਪਕੜ, ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਗੁਣ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਏ।

ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਡੋਨਾਲਡ ਟਰੰਪ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਹਨ ਜਿਸਦੀ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੋਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਤਕ ਰੁਝਾਨ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦ, ਸ਼ੁਲਕਾਂ, ਕੜੀਆਂ ਹਿਜਰਤ ਨੀਤੀਆਂ, ਗਰਭਪਾਤ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਨੀਤੀ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੋਰ ਸਖ਼ਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਰੇਖਾ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਆਲੋਚਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪੱਖੀ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਗੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਰਟਿਸ ਯਾਰਵਿਨ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਰ ਲੇਬਲ ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਹੈ। ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਖੜ੍ਹੇ। ਉਹ ਉਸ ਹਲਚਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠੇ ਹਨ ਜੋ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਦਾਰਵਾਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਰਮ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਿਚ ਇਸੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਹੈ। ਉਹ ਮਜ਼ਦੂਰ ਵਰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਇਲਾਇਟਾਂ ਦੀ ਨਾਕਾਮੀ ਦੀ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅੱਜ ਦੀ ਸੱਜੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹਨ ਸਿੱਥੇ ਲਫ਼ਜਾਂ ਵਿਚ ਕਹੀਏ ਤਾਂ ਉਹ ਟਰੰਪ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਤੇ ਸੰਗਤ, ਕੂਟਨੀਤੀ ‘ਚ ਹਾਂ ‘ਚ ਹਾਂ ਮਿਲਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰੋਜਾਨ- ਨੀਤੀ ਸਧਾਰਣ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਰੁਖ ਕਾਫ਼ੀ ਸਖ਼ਤ ਹੈ।

ਇਹ ਜੋੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਆਸੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਫ਼ਾਇਦਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਕੇ ਕਠੋਰ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਨੀਤੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਅਤੇ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹਿਜਰਤ, ਗਰਭਪਾਤ, ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪਛਾਣ ਵੱਲ ਮੁੜ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਬਦ ਸਾਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦਿਸ਼ਾ ਇਕ ਐਸੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰ ਤੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਡੋਨਾਲਡ ਟਰੰਪ ਅਕਸਰ ਅਚਾਨਕੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁਖ ਮਾਣ, ਗੁੱਸੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਪੋਸਟ ਨਾਲ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਵੱਖਰੇ ਦਿਖਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਠਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਹੁਦੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਇਕਸਾਰ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਪਰ ਉੁਸ ਨੂੰ ਟਰੰਪ ਤੋ ਕੁਝ ਦੂਰੀ ਬਣਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ।

ਪਰ ਇਹ ਇਕਸਾਰਤਾ ਦੋ ਧਾਰੀ ਤਲਵਾਰ ਹੈ। ਪੱਕੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਯਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸ਼ੁਲਕ ਬਣੇ ਰਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹਿਜਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਸੀ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਾਬਲੀਅਤ ਕਈ ਵਾਰ ਗਲਤ ਏਜੰਡੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਵਿਦੇਸ਼ ਨੀਤੀ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਇਸੇ ਢਾਂਚੇ ਵਿਚ ਫਿੱਟ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਈ ਰਿਪਬਲਿਕਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਜੰਗਜੂ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਸਤਕਸ਼ੇਪ ਵਿਰੋਧੀ ਰੁਖ ਅਕਸਰ ਸਿਰਫ਼ ਗਠਜੋੜਾਂ ਅਤੇ ਮਦਦ ਪ੍ਰਤੀ ਸ਼ੱਕ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਦਿਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸੰਯਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਵੈਂਸ, ਸੰਭਵ ਤੌਰ ਉੱਤੇ, ਡੋਨਾਲਡ ਟਰੰਪ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਰਕਾਰ ਚਲਾਉਣਗੇ। ਉਹ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਵਿਚ ਤਿੱਖੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਚੁਣਨ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਈਟ ਹਾਊਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੜਬੜ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗੀ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਹਿਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਦਾਰੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕੀ ਮੋੜਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇ। ਬਾਜ਼ਾਰ ਅਨੁਮਾਨ ਯੋਗਤਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਥੀ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਸਾਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸੰਭਲ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਹੜਵਲੀ ਵਿੱਚ। ਸਤਹ ਉੱਤੇ ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਇੱਕ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਨਾਟਕਬਾਜ਼ੀ ਘੱਟ ਕਰਨਗੇ। ਉਹ ਤਰਕ ਸੁਣਨ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧੀਰਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਬਾਰੀਕ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਡਰਾਮੇ ਦੇ ਆਦੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ। ਇਹ ਗੁਣ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਫ਼ ਬਣਾਉਣਗੇ।

ਪਰ ਕ੍ਰਾਈਸਿਸ ਦੇ ਵੇਲੇ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੰਯਤ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਹੀ ਫ਼ੈਸਲੇ ਦੀ ਜ਼ਾਮਿਨ ਨਹੀਂ। ਚੁੱਪੀ ਵਾਲਾ ਗਲਤ ਫ਼ੈਸਲਾ ਵੀ ਗਲਤ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਜਾਂ ਸੁਨੇਹੇ ਦੀ ਕਸਰਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਹ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਸੋਚਣ, ਹਕੀਕਤ ਬਦਲਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢਾਲਣ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਧੜੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਂਝਾ ਭਰੋਸਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਗੂ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਏਜੰਡਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੁਚੱਜੇ ਮੈਨੇਜਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

ਜੇ ਕੋਈ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਰਾਜ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹਕੀਕਤੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਲਕ ਹੋਰ ਪੱਕੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹਿਜਰਤ ਰੋਕਾਂ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਟਕਰਾਅ ਸਰਕਾਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਾਬਲੀਅਤ ਅਜਿਹੇ ਮਕਸਦਾਂ ਨੂੰ ਨਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਸੌਖਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵੈਂਸ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ। ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਇੱਕ ਸੱਚੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਰਜਪਾਲਕ ਵਜੋਂ ਪਰਖਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੈਨੇਟਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਪ-ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ, ਪਰ ਇਹ ਪੂਰੇ ਸੰਕਟ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸਰਕਾਰ ਚਲਾਉਣ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਜਿਹੇ ਝਟਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ। ਬਾਜ਼ਾਰ ਹਿੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਾਂ ਛਿੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਦਾਰੇ ਫੇਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਜਿਹੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਸਹੀ ਫ਼ੈਸਲਾ। ਵੈਂਸ ਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਹ ਪਰੀਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਤਕ ਰਿਕਾਰਡ ਭਰੋਸੇ ਲਈ ਘੱਟ ਹੀ ਕਾਰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਚੋਣ ਮੁਹਿੰਮ ਨਾਅਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੈਨੇਟ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਪੋਜ਼ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਹੁਦਾ ਅਜਿਹੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਵੈਂਸ ਨੂੰ ਹਾਲੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਜਾਂ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੇ ਟੈਸਟ ਵਿਚ ਛੁਪੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਭਾਰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੀਟਰ ਥੀਏਲ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨੀਆਂ ਤੇ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਘੇਰੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹੱਥ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਸਵਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰ ਹਨ।

ਕਿਸੇ ਧੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਜੁੜਿਆ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਕਸਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸੀ ਧੜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਹੁਦੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕੀ ਬਚਾਉਣਗੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾ ਦੇ ਫੈਂਸਲੇ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣਾ ਘੇਰਾ ਵੱਡਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਵੋਟਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਲਾਈਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਸੰਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਸ਼ਾਇਦ ਡੋਨਾਲਡ ਟਰੰਪ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਇਕਸਾਰ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੜਬੜ ਪੈਦਾ ਕਰਨਗੇ। ਇਹ ਅੰਤਰ ਅਸਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ। ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਸਹੀ ਫ਼ੈਸਲਾ, ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ, ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਵੰਡਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਖ਼ਤ ਕਰਨਾ।

ਜੇਡੀ ਵੈਂਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਝਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨੀਤਿਗਤ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਲਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਕਠੋਰ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਹੋਰ ਸੰਭਲ ਕੇ ਚੱਲਣ, ਪਰ ਜੇ ਦਿਸ਼ਾ ਉਹੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਭਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਵੀ ਬਿਹਤਰੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।

‘ਸਮਾਜਵੀਕਲੀ’ ਐਪਡਾਊਨਲੋਡਕਰਨਲਈਹੇਠਦਿਤਾਲਿੰਕਕਲਿੱਕਕਰੋ
https://play.google.com/store/apps/details?id=in.yourhost.samajweekly